Norma

Dat God ons leert om dankbaar te zijn, geduld te hebben, liefde te tonen aan onze familie en dat dát is wat belangrijk is in het leven, zeker in tijden van langdurige ziekte in een gezin dat noodgedwongen gebroken is, waar de kinderen niet in hetzelfde huis kunnen wonen omdat er domweg geen ruimte is – dat vertelt Norma in een speech tijdens de inzegeningsceremonie van het huisje dat we hebben gebouwd.

Jason, een ventje van hooguit tien mag met de hamer een piñata kapotslaan: een plastic tas met daarin een fles drank en een bosje bloemen. We sjouwden een paar uur eerder de spullen met gebundelde krachten over de grijsbruine keien langs de casitas van de buren, soms met vrolijke kleuren beschilderd, maar meestal net zo troosteloos als de kilometerswijde bergachtige woestenij, een sloppenwijk aan de rand van San Juan de Lurigancho, het armste district van Lima met circa een miljoen inwoners die vrijwel allemaal onder elke denkbare inkomensgrens leven. Het regent hier maar twee keer per jaar, dus je kunt schilderen met watergedragen verf. Veel meer dan een paar MDF platen met een golfplaten dak is het niet, zo’n huisje, precies zoveel materiaal als wij naar boven hebben moeten brengen. Er is geen stromend water, geen riolering, geen elektriciteit. Wel wat honden, een paar kippen die van het bed fladderen als ik er langsloop, de muffe geur van het continu opwaaiende stof en her en der levensgevaarlijke gaten in de grond – de putten voor de riolering zijn een paar jaar geleden al geslagen. Wiens plan dat precies is geweest en wanneer het precies wordt afgerond wordt blijft onduidelijk.

De kinderen lachen, high-fiven en willen Engels oefenen, ook al vinden ze het toch weer spannend. De ouders knikken vriendelijk en dankbaar als ze ons een glaasje pepsi aanbieden. De hond, een teefje, dus een perrita, zorgt ervoor dat ze tenminste één keer aan al onze benen heeft gesnuffeld. Als de nieuwe casita gebouwd is, veeg ik in de brandende zon het zweet van mijn voorhoofd en kijk ik over een haast eindeloos dal met nog veel meer van deze huisjes, gezinnen en families.

‘This is why we travel, don’t you?’ zeg ik tegen een reisgenoot. Ik realiseer me op dat moment dat ik niet zou durven hopen dat dit effect heeft op het grotere geheel en ik het niet eens gedaan heb omdat ik iets goeds doe voor een ander of dat ik daarmee een schaamte- of schuldgevoel probeer te bedwingen. Ik heb het gedaan omdat ik het nu gezien heb en dat ook kan vertellen. Het is een modewoord, ik weet het, maar er is toch verbinding gemaakt. Of ik daar diezelfde god voor moet danken weet ik niet, maar de eerstvolgende keer dat ik iemand op een feestje cynisch over wereldverbeteraars hoor praten denk ik dat ik met deze ervaring in de achterzak een iets ander geluid zal laten horen.

Het is het eerste uitje na mijn tien dagen isolatie. Ik heb een dikke anderhalve week achter de rug waarin verveling, Netflix, eten zonder smaak en onbekeken Machu Picchu-foto’s van reisgenoten de hoofdrol speelden, maar ik zat in een appartement met een bad waar ik alles kon laten bezorgen wat mijn hartje begeerde, in een land waar ik naartoe heb kunnen vliegen, in een situatie die de meeste mensen in de wereld zich niet kunnen veroorloven. Mijn grootste probleem is dat ik me afvraag wat ik met mijn leven moet omdat ik domweg te veel mogelijkheden heb. Normita – ze is hooguit één meter veertig – weet in een ontroerende speech recht uit het hart te vertellen dat dat allemaal niet belangrijk is. ‘Zorg voor de zieke mensen in je familie en laat je niet in de war brengen door vetes. Het kan allemaal zomaar over zijn’. Ze bidt voor gezondheid voor al onze families. De rest is onzin, hoor ik tussen de regels.

We vliegen morgen naar Medellín. Iedereen is Lima zat. Het grijze weer, het gedoe met de COVID en de quarantaine, de dubbele mondkapjes, de City Manager die nog steeds ziek thuis zit, nog een afgehaakte medereiziger en ééntje die naar huis moest vanwege een sterfgeval in de familie – ze komt gelukkig wel weer terug – tijd voor een nieuwe start, een nieuw plekje, een nieuwe casita in Colombia waar de vrijheid groot is – geen restricties, geen mondkapjes, geen testen-voor-toegang. We kunnen dan Lima achter ons laten. Gelukkig, verzuchtten de meesten, gelukkig, wij wel.

Misschien stuur ik Norma wel een kaartje…


Lima. Week twee.

Ik hoor het je al denken.   Waar is week één gebleven?   Who knows.   Ik weet er al bijna niets meer van, en dat wat ik nog wel weet is te veel om op te noemen. Het zijn flarden van herinneringen, onsamenhangende kluwen van rafelige lappendekens. Vertrek vanuit Rotterdam, afscheid op Schiphol, toch nog last minute […]


What the web should really look like, or: what we might learn from cryptocoins and accountants.

Given any system, anytime, anywhere, state is a derivation of some sequence of events. Always. It is like that in the real world, as we already know that events can never be exactly reproduced without replaying them in pure isolation from whatever else that might influence it. In practice, we just try to marginalize the […]


Privacy at the dark side of the moon

Currently, when you visit any website you can be pretty sure that there is some advertising campaign going on. Your browser is checked for cookies on some remote domain, and we have no clear way of what information this remote domain is tracking, unless we’re willing to dive into a deep pit, unraveling the darkest […]


Package management. No really. How hard can it be?

We had a little discussion at work some time ago, again, involving package management. No, I’m not talking about the .deb versus .rpm debate. I am talking about source dependencies for JavaScript and PHP projects. But the problem holds equally well for OS package management or build dependencies. Currently, we are using a fine blend […]


Why Gödels incompleteness theorem should be software engineering 101

I am a developer. That’s why I know how us folk think. We want clean and nice solutions for problems, because that’s what we do best: provide elegant programs that solve actual everyday problems. We also tend to overrate elegancy. Especially in web development -my field of expertise-, when projects and programs are relatively small […]


Building OpenGL SDK: compile error “X11/extensions/XInput.h”

If you get this error: src/freeglut_internal.h:111:39: fatal error: X11/extensions/XInput.h: No such file or directory This might save you some time searching for the correct dev packages to install. The package it is in in the Debian repositories is called x11proto-input-dev, but it contains the file XI.h which contains the correct headers freeglut is including. Symlink […]


Composer local package mirroring: Press the pedal to the metal.

In my previous blog post, I told you about hosting local package repositories for composer. Me, or to be honest, my colleagues, weren’t too excited about the performance gains. So I decided to dig in a bit deeper.


Composer: create a local package repository to improve speed

When you’re developing a lot of symfony projects with a relatively large set of dependencies, sooner or later you’ll get annoyed by performance issues. By default, composer uses packagist.org to get package metadata (what versions are available and where to get them from). All packages are part of packagist.org by default, but 9 times out […]


Flow charts in code: enter graphviz and the “dot” language

If you’re like me, you like gui’s as long as they don’t push you in a direction other than your train of thought. Whenever the tool tends to distract you from the task you are performing, you get annoyed. Stuff like “why am I searching for such an over-obvious functionality”, or “why didn’t they think […]